Rozdział 1

"Nie ma zbyt wiele czasu, by być szczęśliwym. Dni przemijają szybko. Życie jest krótkie. W księdze naszej przyszłości wpisujemy marzenia, a jakaś niewidzialna ręka nam je przekreśla. Nie mamy wtedy żadnego wyboru. Jeżeli nie jesteśmy szczęśliwi dziś, jak potrafimy być nimi jutro?"

***********************************************

-Hej, hej śpiochu wstajemy- obudził mnie głos mojego brata.

-Która godzina?

-Po 8;00.

-Cholera, spóźnię się na wykłady-wstałam jak oparzona.

-Spokojnie, zawiozę cie-powiedział Cr7, gdy weszłam do kuchni.

-No to sie zbieraj, już!

-Ok, ok już wstaję. 

*

-Leo, Leooo!-usłyszałem krzyk i pukanie do drzwi. Kto mi nie daje spać o tej godzinie?

-No wreszcie. Czekam aż otworzysz od dobrych 20 minut-powiedział Pique.

-Wiem, wiem. Sory, nie słyszałem, ale o tej godzinie jak wiesz mój kochany ŚPIĘ.-odpowiedziałem.

-Tobie by się przydała w domu kobieta, żeby trzymała dyscyplinę. Ale dość gadania. Zbieramy się na lotnisko, bo o ile pamiętasz mamy mecz z Realem. 

-Jezuu, znowu oglądać tego lalusia. Już mi na myśl o tym żyć się odechciewa.-westchnąłem.

-Mi też, ale takie życie. Idziemy.

-Idziemy.

*

Wreszcie się skończyło. Dzisiaj wykłady były wyjątkowo nudne, albo ja nie mogłam wysiedzieć. Nie mogę się doczekać dzisiejszego meczu. Real-Barcelona-mecz o wszystko. 

W sumie sama nie wiem komu kibicować. Wiem, że pewnie powinnam Realowi, bo brat, ale Barcelona też jest ok. 

Moje "rozmyślania" przerwała moja przyjaciółka.

-Idziemy na kawę i ciacho?-zaproponowała.

-A w sumie czemu nie?Chodźmy.

*

Całą podróż samolotem spałem. Obudził mnie dopiero Pique, gdy wylądowaliśmy. 

-Słuchajcie chłopaki. Plan jest taki. Macie 1,5 godziny wolnego, możecie iść na miasto, co chcecie. Potem widzimy się na treningu. Jasne?-powiedział Enriqe.

-Jasne!-odpowiedzieliśmy chórem.

-No i co ja mam do roboty w tym mieście?-powiedziałem.

-Stary, idziemy z Pique, Danim, Bartrą, Adriano, Rafinhą i Ratikiciem na plażę, idziesz z nami?-zapytał mnie Neymar.

-Ja się może przejdę i potem do was dołączę-postanowiłem.

-Ok.

*

Wracałam do domu. Miałam zadzwonić do Crisa, aby się spytać czy wróci jeszcze do domu. Właśnie wybierałam numer, gdy ktoś we mnie uderzył i mój iphone rozsypał się na drobne kawałki.

-No ładnie- rzekłam.

-Przepraszam, odkupię nowy- powiedział męski głos.

W tym momencie spojrzałam na niego. On mi kogoś przypominał..

-Nie ma potrzeby, stać mnie-usmiechnęłam się. Spojrzałam jeszcze raz. No jasne, przecież to... Messi.

-W takim razie dasz się zaprosić na kawę w ramach rekompensaty?

Nie wiedziałam co odpowiedzieć. Cristiano mówił mi o Messim, że to oszust, że jest wulgarny, wszystkimi pomiata itp. Tymczasem on wydawał się być bardzo sympatyczny. Wiedziałam jaka będzie reakcja Ronaldo jak się dowie, ale zgodziłam się. W nim było coś takiego, że nie mogłam odmówić. 

-A ja się nie przedstawiłem. Jestem Leo.

-Wiem, trudno byłoby nie wiedzieć, zwłaszcza dla osoby, która interesuje się piłką nożną.

-Interesujesz się piłką nożną? To wspaniale. Ale nadal nie wiem jak masz na imię?

-A no tak-roześmiałam się- jestem Alisa.

-Miło mi. A jeśli chodzi o piłkę nożną to komu kibicujesz.

-Wyśmiejesz mnie, ale i Realowi i skrycie Barcelonie.

-Serio?! Jeszcze nie spotkałem się z takim przypadkiem! A wybierasz się dzisiaj na mecz?

-Tak.

-To swietnie-Cholera muszę lecieć. Miło sie gadało, ale trener mnie zabije jak się spóźnię na trening. Dasz mi swój numer? To sie umówimy.

-Jasne, proszę.

-Dobra, potem zadzwonię, pa!

-Pa-odpowiedziałam.

Mam nadzieję, że nie było żadnych paparazzi, bo mój brat by mnie zabił gdyby się dowiedział o tym, że wypiłam kawę z jego największym wrogiem. Leo wcale nie jest taki zły jak mówił cr7. Może uda mi się jeszcze spotkać Lionela?

_________________________________

Miałam dodać pojutrze, ale nudziło mi sie i dodaje dzisiaj,

Kit, ze nuda, ale jest

To pozdrawiam i do nastepnego rozdziału