Rozdział 2

A gdy serce twe przytłoczy myśl, że żyć nie warto, z łez ocieraj cudze oczy, chociaż twoich nie otarto. 

**********************************************

Jest 20:00. Santiago Bernabeu. Zawodnicy wychodzą na boisko. Gwizdek i zaczynają grać. Zaczyna się bój o smierć i życie dwóch najlepszych drużyn na świecie- Real kontra Barça. Siedzę i z zaciekawieniem oglądam mecz w trybunie dla vipów.

19 minuta- strzela Messi. Potem jeszcze w 56 i 89. Wielki Real zostaje  pokonany z kredensem. Wielki Leo strzela hat-trick'a. 

Mój brat jak najszybciej zgarnął mnie do samochodu i pojechaliśmy do domu. Był wściekły. Nie dziwię mu się, został w końcu upokorzony przez swojego największego rywala. Całą drogę milczał. Postanowiłam odezwać się do niego dopiero w domu:

-Dalej bedziesz tak milczał?-spytałam.

-A ty sie cieszysz z wygranej Barcelony?!

Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Mówiąc szczerze zawsze wolałam Barçę, ale nie chciałam i nie chcę mówić o tym bratu. On jest święcie przekonany, że skoro jestem jego siostrą to Realowi kibicuję. Jednak jest zupełnie odwrotnie. Tak samo nie miał racji co do Messiego. Właśnie zadzwonię do niego i mu pogratuluję. 

-W sumie mi to obojętne-odpowiedziałam do rozwścieczonego brata-idę się położyć, zmęczyłam się.

-No jasne, nawet ty masz mnie w dupie!!

-Ja?? A co ja mam zrobić?? Cofnąć wynik meczu?! A zresztą dobrze, że wygrali. Widocznie im sie należało, grali lepiej a wy jak podstawówka. A ty jak nie możesz znieść kompleksu "Messi" to sory, ale nie mój problem, że nie możesz znieść tego, że najwidoczniej on jest od ciebie lepszy. I nie sądzę, aby był taki zły jak ty uważasz. Nara!-poszłam do swojego pokoju.

-Nie pokazuj mi się na oczy!!-jeszcze krzyknął.

-Spadaj!-odkrzyknęłam.

On ma tak zawsze po przegranym meczu. A zwłaszcza z Messim i Barceloną. Dzisiaj pierwszy raz odważyłam się mu powiedzieć, co myślę. Współczuję tylko jego synkowi, który musi znieść jego krzyki. Obudził się i znowu przybiegł przestraszony do mnie.

-Ciociu, tatuś znowu krzyczy, bo przegrał mecz?-zapytał mały.

-Tak kochanie, niestety tatuś znowu jest zły. Chodź, pójdę sie z tobą położyć, dobrze?

-Dobrze. Kocham cię-przytulił mnie.

-Ja Ciebie też skarbie. 

Gdy mały zasnął wróciłam do siebie i postanowiłam zadzwonić do Lionela.

-Cześć, to ja, ta od potłuczonego iphona.-rzekłam.

-Kibicka Realu i Barçy? Miło, że dzwonisz. Czekałem aż sie odezwiesz.

-Chciałam ci pogratulować wygranej i ogólnie pogadać.

-Dziękuje. To opowiadaj jak wrażenia po meczu. 

Gadaliśmy z 3 godziny. Swietnie nam się gada. Umówiliśmy sie na zaległą kawę. Obiecałam, ze przyjadę do Barcelony i dam znak i sie spotkamy. Było już po 1 w nocy. Nagle wszedł Ronaldo:

-A ty z kim gadałaś tyle czasu?

-A to nie twoja sprawa. Wyobraź sobie, że jestem dorosła. 

-Ale mieszkasz pod moim dachem. 

-Mogę się wyprowadzić jeśli ci przeszkadzam.

-Dobra, przepraszam, przesadziłem, odbiło mi, nie powinienem.

-Przeprosiny przyjęte.-przytuliłam brata.

-Chcę cię o coś poprosić. Obiecaj mi, że nigdy nie zadasz się z żadnym piłarzem Barcelony.

-Ale o co ci chodzi?-oniemiałam.-nie muszę ci tego obiecać.-przepraszam, ale chcę spać.

-Dobrze, pogadamy jutro-dobranoc.

-Dobranoc.

Długo nie mogłam zasnąć. Myślałam o dzisiejszych wydarzeniach. Za dużo wrażeń jak na mnie. No i co ja mam teraz zrobić?

_________________________________

I mamy kolejny!

Według mnie okropny.

Do nastepnego i pozdrawiam:*